I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I=I

ตอนที่เรายังเป็นเด็กๆอยู่นั้น
ก็คงจะเหมือนกับเด็กทั่วไปที่อยากจะมีสัตว์เลี้ยงที่บ้านบ้าง
แม่จะบอกว่า แม่ไม่อยากเห็นช่วงเวลาที่มันต้องจากไป
จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมแม่ถึงไม่ยอมให้เราเลี้ยงอะไรเลย

วันนึง เมื่อ 6 ปีที่แล้ว เจ้าน้องชายกลับมาจากโรงเรียน
พร้อมกับลูกแมวอายุเดือนเศษ ...มันถูกทิ้งมา
ท่าทางก็ไม่ค่อยสบาย เพราะก่อนหน้านั้นน้องเอาไปฝากไว้ตามบ้านเพื่อน
แล้วเค้าก็ให้กินนมกล่อง เลยทำให้มันท้องเสีย
หลังจากพาเจ้าลูกแมวไปหาหมอ พวกเราก็ตัดสินใจว่าจะเลี้ยงมันไว้
แล้วก็ตั้งชื่อให้มันว่า "โอเล่"

โอเล่เป็นเหมือนลูกคนเล็กของบ้าน ที่ใครๆก็พากันเอ็นดู
เป็นแมวที่ฉลาด ใจดี แล้วก็มีมารยาทเอามากๆ
หลังจากที่เลี้ยงโอเล่มาได้ปีกว่า ก็มีแมวของข้างบ้านมาคลอดลูกในบ้านอีก 6 ตัว
(โอเล่บอกว่า ไม่ใช่ลูกผมนะคร้าบ ฝีมือเจ้าแต้ม แมวเจ้าถิ่นแถวนี้อ่ะ >.<)
แต่เราก็เลี้ยงมันไว้ทุกตัวเลยแหละ โอเล่ก็เลยได้เป็นคุณลุงแล้วน้าา..

แม่บอกกะโอเล่ว่า ช่วยดูแลหลานให้แม่ด้วยนะ เค้าก็ดูแลจริงๆนะ ^^"
ทุกวันจะคอยทำความสะอาดตัวให้ลูกแมว แล้วก็ดูแลให้ทุกตัวกินอาหาร
เวลาที่ลูกแมวพากันกินอาหาร โอเล่จะนั่งดูอยู่ใกล้ๆ
รอให้ลูกแมวกินเสร็จก่อน แล้วตัวเองถึงจะไปกิน

น่าเสียดายที่ลูกแมวอยู่กับเราได้ไม่นาน ก็ไม่สบายด้วยโรคติดต่อ
แล้วก็พากันตายไปหมด เหลือก็แต่โอเล่ตัวเดียว ที่ไม่เป็นอะไรเลย
เราก็เลี้ยงโอเล่ตัวเดียวมาเรื่อยๆ

บางที่ก็มีแมวของบ้านใกล้ๆ มาเที่ยวที่บ้านบ้าง
บางตัวแค่มากินอาหารแล้วก็ไป บางตัวก็มั่วนิ่ม ทำท่าจะอยู่นาน
แต่โอเล่ก็ใจดี เป็นเพื่อนกับทุกตัว
เวลาแมวเพื่อนๆ ที่อยู่ข้างนอกเข้าบ้านไม่ได้
โอเล่จะไปนั่งหน้าประตู แล้วก็ส่งสายตาเป็นเชิงว่า
"เปิดประตูให้เพื่อนนู๋หน่อยนะ"

แต่ว่าจากนี้ไป...
จะไม่มีใครมาคอยมอง ขอส่วนแบ่ง เวลาที่เรากินไก่ย่าง
ไม่มีใครมานอนเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยความเป็นห่วง เวลาที่เราไม่สบาย
ไม่ได้ยินเสียงร้องเตือน ว่าได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะ
ไม่มีเสียงทักทาย เวลาเรากลับเข้าบ้าน
ไม่มีใครมาชวนวิ่งเล่นซ่อนหา ...ไม่มีอีกแล้ว

เกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่โอเล่หายไปจากบ้าน...
ทุกคนในบ้าน ต่างก็ช่วยกันตามหา ตามละแวกใกล้ๆบ้าน
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีข่าวคราวอะไรเลย
มันเป็นความทรมาน ที่ต้องยอมรับว่า...
พวกเราจะไม่ได้เห็นลูกคนเล็กของบ้าน อีกต่อไปแล้ว

ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ก็หวังว่าโอเล่จะมีความสุข
เหมือนเวลาอยู่ที่บ้านนะลูกนะ

 

. . .

 

. . .